W rocznicę odejścia Jana Pawła II do domu Ojca


Parafia / 12 kwiecień 2011
Można powiedzieć, że w sobotę 2 kwietnia 2011r. przeżyliśmy duchową ucztę. Zgromadziliśmy się w naszej Bazylice w rocznicę śmierci naszego umiłowanego Ojca Świętego Jana Pawła II. Uczestniczyliśmy w Drodze Krzyżowej, której kolejne stacje były inscenizowane przez młodzież z istniejącego przy naszej parafii zespołu teatralnego.

      Głęboka treść rozważań pobudzała do zastanowienia się nad życiem i postępowaniem. Skierowane one były  szczególnie do  młodzieży. Były też swoistymi drogowskazami jak żyć, jak iść za Chrystusem. Po zakończeniu adorowaliśmy Krzyż przy refleksyjnej muzyce i śpiewie.
     
      Na ową godzinę 21.37 czekaliśmy w zadumie na zewnątrz kościoła patrząc jak na ekranie przesuwają się sceny z życia Jana Pawła II. Wielkie wrażenie wywarł na wszystkich ogromny zegar, którego wskazówki zatrzymały się o 21.37. Po chwili popłynęła pieśń „Barka”, ta umiłowana, ulubiona…   
     
      To spotkanie pełne  modlitwy, refleksji i tak wiele mówiącej ciszy zakończył ks. Marcin Kania słowami:
Każdego roku 2 kwietnia o godz. 21.37 w sposób szczególny nasza uwaga będzie koncentrować się wokół osoby i nauczania Jana Pawła II. Wypowiedział do nas wiele cennych treści. Szczególnie jednak wybrzmiewa w naszych uszach zdanie wypowiedziane u progu pontyfikatu - „Nie lękajcie się, otwórzcie drzwi Chrystusowi”. To właśnie ze względu na Chrystusa dzisiaj tutaj jesteśmy, bo nasz wzrok i nasze serca trwają nie tylko przy osobie Jana Pawła II, ale właśnie przy Chrystusie. Nasz umiłowany Rodak przyprowadził nas do Niego.
Innym, ważnym zdaniem z nauczania papieskiego jest prawda, że człowiek nigdy do końca nie zrozumie samego siebie bez Chrystusa. Osoba ludzka może próbować zrozumieć siebie w wąskich dziedzinach istnienia i życia. Może  starać się zrozumieć siebie od strony medycznej, anatomicznej, psychologicznej, społecznej, historycznej, gospodarczej, ….itp., ale w sferze duchowej, tej najgłębszej, człowiek nigdy nie zrozumie siebie, gdy na swej życiowej drodze nie spotka Chrystusa. Zatem, nie lękajmy się.
Przyjmijmy teraz Boże błogosławieństwo, aby na co dzień wypełniać nasze największe zadanie – „Otworzyć drzwi Chrystusowi”.